Veel mensen plaatsen uit gewoonte overbodige accenttekens – accent aigu’s – op het lidwoord ’één’. Een minderheid laat die tekens weg als ze juist wel van toegevoegde waarde zijn. Zie de titel van dit verhaaltje. Hoe moet het nu? Om met de belangrijkste eindconclusie te beginnen: de meeste ééntjes zwemmen in het water. Gooi ze overboord.
Niet nodig
Ik zag dat een van de toeschouwers zich verveelde. Hou je van een-op-eengesprekken? Ze is een en al oor. Deze en soortgelijke zinnen zijn voorbeeldige voorbeelden van Algemeen Beschaafd Nederlands. Het is niet nodig om ze extra bij te schaven met accenttekens om duidelijk te maken wat je bedoelt. Dat is één.
Wel nodig
En twee. Accenttekens zijn wel nodig als het telwoord ’een’ centraal staat. Als je achter een zin ’en geen twee of meer’ kunt denken. Verwarrende voorbeelden zijn: Je hebt nu een kant van het verhaal gehoord. De aanwezigen stonden als een man op. Nog een of één tip: als je een zin begint met Eén, komt er geen accentteken op de hoofdletter.